«أنا مدینةُ العلم و علیٌ بابُها»
پیامبر فرمود من شهر علمم و علی دروازهٔ آن است.
نه فقط کلید، نه فقط راهنما، بلکه دروازه، مرز میان نادانی و دانایی.
شهرِ علم را بی در نمیتوان یافت.
آنکس که بیعلی (ع)قدم در راه علم نهد، چون رهگذریست در بیابانی بینشان.
علی (ع) نه فقط دانای قرآن بود که خود قرآن ناطق بود.
هر کلمهاش، پُلی میان عقل و عشق و هر نگاهش درسی در حکمت.
در کوچههای شهر دانایی طنین گامهای اندیشه به گوش میرسد.
سکوتِ آن دروازه، از فریاد هزار کتاب گویاتر است.
هرکس که خواست علم پیامبر را فهم کند، باید از علی بگذرد. باید در برابر آن در خم شود، نه به اجبار، بلکه از شوق.
دروازه همیشه باز است، اما نه برای هر رهگذری؛ تنها آنان که با قلبی خالص و نیتی پاک بیایند، اجازه عبور خواهند یافت و چه سعادتی بالاتر از آنکه در مدرسهٔ پیامبر اکرم شاگردی علی (ع)را تجربه کنی.
