کسب توفیق محبت و رضای الهی
در اطاعت از خداوند و محمد و آل محمد است.
طبق خواست خدا زندگی کردن کاری آسان و بدون دردسر نیست،
اصلا قرار نبوده آسان باشد به گواهی تاریخ و آنچه در سالهای دور و دراز رخ داده، بودن در مسیر الهی کاری دشوار است و ماندن در این مسیر دشوارتر
همین است که محتوای بسیاری از دعاها درخواست از خداوند است برای استوار کردن گام های ما در راه دینداری
خداوند باید یاری کند تا پاهایمان نلغزد و ایمانمان از دست نرود.
«اللّهُمَّ وَفِّقنا لِما تُحِبُ وَ تَرضي»
خدایا توفیق بده چنان باشیم که تو دوست داری و راضی هستی.
زیرا مسیر ایمان راهیست که هر لحظه وسوسه و غفلت در کمین انسان نشستهاست.
کسی که میخواهد در این راه بماند، باید دلش را به نور یقین روشن کند و چشمش را از زرق و برق دنیا بپوشاند.
در این راه، تنها دانستن کافی نیست؛ باید خواستن باشد،
باید صبر باشد،
باید عشق باشد.
باید هر روز از نو ایمان آورد،
هر صبح با خدا عهد تازه بست و هر شب حساب نفس خویش را رسید.
چه بسیار کسانی که با نیت پاک آغاز کردند، اما سنگینی دنیا یا غرور علم و عمل، آنان را از ادامه مسیر بازداشت.
خداوند بندگانش را تنها نمیگذارد؛ هر که صادقانه طلب کند، دست یاری او را خواهد یافت.
اما این دست را تنها دلهای بیدار میبینند، دلهایی که هنوز نرم ماندهاند و در برابر حق خاضعاند.
راه خدا، راه پایداری و توکل است، نه آسودگی و غرور.
پس باید همواره از او خواست:
که دلمان را از یادش خالی نکند،
که ما را در میان فتنهها حفظ کند،
که هر لغزشی را پلهای برای بازگشت قرار دهد، نه پرتگاهی برای سقوط.
آری، زیستن بر وفق خواست خدا دشوار است، اما همین دشواری است که آن را زیبا و ارزشمند میکند؛
زیرا در هر قدمِ سخت، نشانی از عشق اوست و در هر صبر، بذر نوری که ایمان را تازه میسازد.
اصلا قرار نبوده آسان باشد به گواهی تاریخ و آنچه در سالهای دور و دراز رخ داده، بودن در مسیر الهی کاری دشوار است و ماندن در این مسیر دشوارتر
همین است که محتوای بسیاری از دعاها درخواست از خداوند است برای استوار کردن گام های ما در راه دینداری
خداوند باید یاری کند تا پاهایمان نلغزد و ایمانمان از دست نرود.
«اللّهُمَّ وَفِّقنا لِما تُحِبُ وَ تَرضي»
خدایا توفیق بده چنان باشیم که تو دوست داری و راضی هستی.
زیرا مسیر ایمان راهیست که هر لحظه وسوسه و غفلت در کمین انسان نشستهاست.
کسی که میخواهد در این راه بماند، باید دلش را به نور یقین روشن کند و چشمش را از زرق و برق دنیا بپوشاند.
در این راه، تنها دانستن کافی نیست؛ باید خواستن باشد،
باید صبر باشد،
باید عشق باشد.
باید هر روز از نو ایمان آورد،
هر صبح با خدا عهد تازه بست و هر شب حساب نفس خویش را رسید.
چه بسیار کسانی که با نیت پاک آغاز کردند، اما سنگینی دنیا یا غرور علم و عمل، آنان را از ادامه مسیر بازداشت.
خداوند بندگانش را تنها نمیگذارد؛ هر که صادقانه طلب کند، دست یاری او را خواهد یافت.
اما این دست را تنها دلهای بیدار میبینند، دلهایی که هنوز نرم ماندهاند و در برابر حق خاضعاند.
راه خدا، راه پایداری و توکل است، نه آسودگی و غرور.
پس باید همواره از او خواست:
که دلمان را از یادش خالی نکند،
که ما را در میان فتنهها حفظ کند،
که هر لغزشی را پلهای برای بازگشت قرار دهد، نه پرتگاهی برای سقوط.
آری، زیستن بر وفق خواست خدا دشوار است، اما همین دشواری است که آن را زیبا و ارزشمند میکند؛
زیرا در هر قدمِ سخت، نشانی از عشق اوست و در هر صبر، بذر نوری که ایمان را تازه میسازد.
