قاب شعر متن انگیزشی تلاش و پایداری
خوب که نگاه کنیم
آدم حسابی ها در همهی عصرها و زمان ها هرگز آرام نگرفتند و خاموش نبوده اند، هرگز عافیت طلب نبوده اند و به این سادگی ها میدان را خالی نکرده اند.
همیشه به قدر وسعشان تلاش کرده اند و به اندازهی توانشان مبارزه!
برایشان فرقی نداشته میدان مبارزه کجاست.
آدم حسابی ها فرار نکرده اند و پشت ترس هایشان قایم نشده اند.
آنها از دشواری نهراسیدهاند و بهجای گلایه، آستین بالا زدهاند؛ بهجای تماشای ویرانی، سهمشان را برداشتهاند برای ساختن.
نخواستهاند همهچیز کامل باشد تا شروع کنند؛
با هر چه در توان داشتند، به میدان آمدهاند.
نه دنبال کف زدن بودند، نه منتظر دیده شدن.
وجدانشان تماشاگر خاموشِ جهان نبوده، بلکه چراغی بوده در تاریکیهای بیانتها.
آدم حسابیها اهل حرف زدن و شعارهای پر طمطراق نیستند؛
اما وقتی زمانش برسد صدایشان تکیهگاه حقیقت است.
ممکن است در اقلیت باشند، اما وزنی دارند که سنگینیاش ترازوی تاریخ را میلرزاند.
آنها را نه نفع شخصی از پا میاندازد، نه تهدید و تمسخر.
برای ارزشهایشان میجنگند نه منفعتها.
میفهمند که خاموشی در برابر ناحق، همدستیست با ظالم
پس حتی اگر صدایشان به جایی نرسد، باز هم فریاد میزنند…
در هر دورهای، جهان بر شانهی همین انسانهای ناآرام ایستاده، بر دوش همین وجدانهای بیدار، همین دلهای خسته اما وفادار.
آنها تاریخ را نمینویسند؛ آنها تاریخ را میسازند، بیآنکه خودشان ادعایی داشته باشند.
و شاید همین است راز ماندگاریشان؛ که نخواستند دیده شوند، اما دیده شدند.
نخواستند بمانند، اما ماندند.
چرا که در زمانهای که بسیاری خواب بودند، آنها بیدار ماندند.
ما زنده به آنیم که آرام نگیریم موجیم که آسودگی ما عدم ماست
