این اثر با الهام از شعرِ بلندِ “ما زنده به آنیم که آرام نگیریم”، نهیب می‌زند که حیات، در گروِ حرکت و درخشش در فرصتِ کوتاهِ دنیاست. در این یادداشت، از فلسفه‌ی این اثر و ضرورتِ صیقل دادنِ روح در کارگاهِ زندگی گفته‌ایم تا هر نگاه به این تابلو، دعوتی باشد برای دوری از غبارِ بطالت و لمسِ حقیقتِ نابِ ابدیت.