در منطق دعای عرفه، کسی که «معی ربی» (پروردگارم با من است) را با تمام وجود درک کند، به یک غنای مطلق میرسد. امام عرض میکند:
«مَاذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَ مَا الَّذِي فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟»
آن کس که تو را گم کرد، چه یافت؟ و آن کس که تو را یافت، چه گم کرد؟
این فراز نشان میدهد که همراهی خدا بزرگترین دارایی انسان است. اگر خدا با کسی باشد («معی ربی»)، حتی اگر در محاصره دشمن یا در اوج فقر باشد، در واقع همهچیز دارد.
لوح نقش برجسته اِنَّ مَعی رَبّی کد 270
«وقتی او باشد، تمامِ جهانِ بیاو، هیچ است.
فرعونها با لشکری از آهن و هراس، تنها به “نبودن” ما دل بستهاند؛ غافل از آنکه ما در آغوشِ “هستِ مطلق” پناه گرفتهایم. آنکه میگوید: «إِنَّ مَعِیَ رَبِّی»، دریا را جاده میبیند و محاصره را خلوتگاهی برای وصال.
ترس، سهمِ چشمانی است که به دستهای خالی خویش مینگرند؛ اما آنکه دلش به «ماذا وَجَدَ مَن فَقَدَک» روشن شد، میداند که گدایِ پادشاه، خود پادشاهی میکند.
در میانِ نیزهها، در اوجِ عطش و در تنگیِ حصار، اگر او را یافته باشی، چه چیز را از دست دادهای؟ و اگر جهان را به بهایِ “نه” نگفتن به ستم بیابی، اما او را گم کنی، چه یافتهای جز پوچی؟
محاصره، تنها دیواری است برای آنان که بیرونِ حریمِ مَعیّت او ماندهاند؛ برای ما، هر چه حلقه محاصره تنگتر شود، آغوشِ پروردگار را نزدیکتر حس میکنیم. پس از چه بترسیم، وقتی لبخندِ او، تمامِ آن چیزی است که برای ابدیت کافیست؟»
