میگن شفاعت دستِ خداست…
راست هم میگن.
خود قرآن گفته:
«مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِندَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ»
هیچکس شفیع نمیشه، مگر به اذنِ او.
اما خدا، اذن رو به که داده؟
به همونی که گفت:
«أُعْطِيتُ الشَّفَاعَةَ»
شفاعت به من عطا شده…
به محمد(ص)،
و به وصی محمد، علی(ع)،
و خاندان عصمت و طهارت
برای همینه که دل، آروم میگیره وقتی میخونه:
«نوشته بر درِ جنت به خط لمیزلی
شفیعِ روزِ قیامت محمد است و علی»
نه اینکه نوشتهای با جوهر و کاغذ باشه…
یه حقیقت قدیمیه،
یه عهد نانوشته بین آسمون و زمینه.
اونقدر محکم که امام گفت:
«نحن الشفعاء یوم القیامة»
ما اهلبیت، شفیعان روز قیامتیم.
و آدم، با همهی زمینخوردنهاش،
دل میبنده به همین شفاعت…
خدایا کاری کن جوری زندگی کنیم که دلِ اهلبیت از ما راضی باشه و ما رو شایستهی شفاعتشون قرار بدن.
به حبِّ آلِ نبی، دل اگر صفا دارد
