آخرش همهچی برمیگرده به همون یه کلمه: بندگی.
این دنیا اومدیم که دلمون رو بدیم دست خدا، نه دست آدمها.
مخلص بودن یعنی حاجتمو نبرم در خونهی هیچکس،
چون کلید همهی درها توی دست اونه.
اطاعت از خدا،
یعنی راهی رو بری که خودش نشون داده؛
اطاعت از پیامبرش
و سر سپردن به ولایت علی، همون بوتراب.
اگه دلت رو بسپری به این راه،
کمکم احتیاجت به خلق کم میشه،
چون دستت میافته توی دست خدا.
اونوقته که میفهمی
«به ذره گر نظر لطف بوتراب کند
به آسمان رود و کار آفتاب کند»
یه ذرهی ساده،
با ولایت علی،
میتونه بالا بره، بدرخشه،
و بشه عزیزدردونهی خدا.
دست علی بگیر، که این دست دستِ خداست