مادرم میگوید درد مثل کوه می آید و مثل مو میرود، همینطور است درد یکباره، سنگین و پر فشار سرو کله اش پیدا میشود و ذره ذره، کم کم و آرام آرام از وجود آدم ها میرود تازه اگر برود.
اگر هم امتحان الهی باشد، جسم و تن را درگیر میکند و در میانهی این درگیری ما مستاصل و تنهاییم و کسی نیست جز خدا که همه چیز در دستانش باشد و بتوان به او تکیه کرد.
باید از او کمک خواست که اسمش دواست و ذکرش شفا…
یه کار هنری دستسازه، تابلو «یا من اسمه دوا و ذکره شفا» 😇
هم قشنگه، هم معنوی 🌸
اگه خواستی جزئیاتشو بگم یا بخریش، بیا اینجا 😍