لوحِ توکل
در تلاطم امواج بیقراری و در تاریکترین شبهای اندوه، دلت را به اقیانوس آرامشی بسپار که هرگز ساحل تنهایی ندارد.
به همان خدایی اعتماد کن که پیش از چکیدن قطرهی اشک، بغضت را میخواند و پیش از شکستن دلت، مرهم مهرش را مهیا کرده است؛
خدایی که با لحنی از جنس نور در قرآنش میفرماید:
«أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ»
(آیا خدا برای بندهاش کافی نیست؟).
در مکتب اهل بیت (ع)، این اعتماد و توکل، زیباترین جلوهی بندگی است.
همانگونه که امیرالمؤمنین علی (ع) در مناجات خویش میفرمایند:
«خداوندا! تو مونسترینِ مونسها برای دوستانت هستی و از همه حاضرتر برای برطرف کردن نیازهای توکلکنندگان…»
وقتی تمام درهای زمین بسته میشود و سنگینی روزگار بر شانههایت مینشیند، نگاهت را به آسمان بدوز.
به خدایی تکیه کن که در دعای عرفهی سیدالشهدا (ع) او را اینگونه میخوانیم:
«یَا عُدَّتِی فِی شِدَّتِی»
(ای ذخیره و پناه من در سختیها).
او همان پروردگاری است که در عمق بنبستها، درست در همان لحظهای که گمان میکنی رها شدهای، دستانت را به گرمی میگیرد و در گوش جانت زمزمه میکند:
«لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا»
(اندوهگین مباش، بیگمان خدا با ماست).
توکّل بر چنین خدایی، پایان تمام هراسها و آغاز آرامشی است که هیچ طوفانی یارای در هم شکستن آن را ندارد.
برای مشاهده و خرید این اثر کلیک کنید.
