لوح آسمانی

ابتدا و انتهای این مسیر یک حرف بیشتر ندارد… “هیهات مناالذله”

تابلو گتیبه هیهات

ابتدا و انتهای این مسیر یک حرف بیشتر ندارد… “هیهات مناالذله”

یک غمی هست در روضه های کوتاهِ امام حسن علیه السلام که دل را آتش میزند و آدمی را بی اختیار به کوچه های داغدارِ مدینه می برد، به بیراهه رفته اند آنها که روضه ی چراغ می خوانند و با سوز و گداز از نداشتن گنبد و بارگاهِ عظیم سخن میگویند که در این بارگاهِ خاکی رازی بزرگ خفته، اصلا از معجزات عشق اینست که گاهی در شور و همهمه و غوغای حسینی دل را صفا میدهد گاهی در سکوت و آرامشِ بقیع جان را شعله ور میکند، مقصد یکی است راه های رسیدن تفاوت دارد، یکی می شود امامِ عصای دستِ حضرت مادر که همیشه کوچه های مدینه آزارش داده و تمام ِ عمرِ کوتاهش تنهاترین سردار بوده اما هرگز مقابل ستم سرِ تسلیم فرود نیاورد و عاقبت جام زهر از دستِ نزدیک ترین و ظالم ترین و شقی ترین آدمِ زندگی اش نوشیده و در خاکِ پر التهابِ بقیع جای گرفته است، و دیگری میشود امامی که باز ظلم را تاب نیاورده و راهی شده و عاقبت عاشورای خونینش چراغ راهی شده برای ما گمراهان و کربلایی به پا کرده است که تا قیامت خونش در آن میجوشد و از جوشش این خون اسلامِ ناب جان میگیرد، فرقی ندارد از کدام مسیر بروی ابتدا و انتهای این مسیر یک حرف بیشتر ندارد…
“هیهات مناالذله”

انتشار با ذکر منبع (lohehonar.com) بلامانع است.

پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *