مادرها الهه های همیشه نگرانی هستند که هرچه خیر و خوشی و راحتیست را برای فرزندانشان میخواهند، حتی اگر فرزندان قدر نشناس و ناسپاس باشند.آنان الهههای صبوریاند؛ صاحبان دلهایی فراخ که حتی در دلشکستگی، باز هم برای فرزندشان دعا میکنند.
آنها برای فرزندانشان سایه میشوند،جان میدهند،
و هیچگاه خسته نمیشوند از دوباره و دوباره بخشیدن.
مادرها عجیباند…
گاهی در سکوتشان هزار درد را پنهان میکنند،
اما لبخند میزنند تا فرزندشان احساس آرامش کند.
گاهی خودشان نیمهجاناند،
اما مراقباند فرزندشان حتی خار کوچکی به پایش نرود. و چه زیباست که محبتشان شرط ندارد؛
نه توقعِ تشکر دارند،نه انتظار جبران.
دوست داشتنشان بیانتهاست…
مثل دریایی که هیچ موجی نمیتواند پایانش را نشان دهد.
و شاید دنیا روی همین دلهای آرامِ مادرانه میچرخد؛
دلهایی که حتی اگر فرزندان بیتوجه باشند،
باز هم از خدا برایشان بهترینها را میخواهند،
چون مادر بودن عشق است،
نه معامله.
مادر، سایهست… امنیتِ…
و چه سایهای بالاتر از چادر حضرت زهرا (س)