روی خشتی از گچ و خاک، دستی به عشق برخاسته…
کلمهها جان گرفتهن، مثل دعاهایی که از دل برمیخیزن و تا آسمون میرن.
میخونی «اللهم کن لولیک الحجه ابن الحسن»،
و یه حسِ روشن، یه آرامشِ ناب میریزه روی دلت.
نقش برجستهست، اما انگار هر گل و برگش
از دلِ انتظار روییده، از امیدی که هزار ساله سبز مونده.
فیروزهاش یادِ آسمونه، بنفشِ گلهاش بوی دعا میده،
و سبزی برگهاش نشونهی زندگیه که به عشقِ مهدی علیهالسلام ادامه داره.
این تابلو فقط یه هنر نیست…
یه دلِ عاشقه که خشت رو صیقل داده تا نور ازش بتابه،
تا هر که ببینه، یاد کنه از صاحبِ زمان،
از اون که با حضورش زمین نفس میکشه.
یا صاحبالزمان…
تا ظهورِ تو،
هر خشتِ دلِ ما، دعا مینویسه به شوقِ قدمهات 💚
…………..
